إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٦٤ - باب پنجم ترك دنيا

١- چه بسا تند بادهائى كه براى پراكندگى مردم وزيد كه بعد از آن نه جاى درنگ و زندگى و نه جاى ماندن بود ٢- روزگار در گردشش چنين است كه گامى مى‌لغزد و گامى استوار است.

٣- و هم چنين از عادتهاى روز و شب است كه آن روز و شب تباه ميكند نه اصلاح.

و ديگر گفته‌

١- آزمند بر دنيا و آن چه كه در دنياست مباش بلكه افسرده خاطر باش بر كردار شايسته‌اى كه نتوانستى در دنيا انجام دهى.

٢- و بياد آور گناهان بزرگى را كه از تو سر زده كه تو فراوانى آنها را فراموش كرده‌اى ولى خدا تمام آن را شمرده و ضبط كرده است.

و در گفته خداى تعالى است: كَمْ تَرَكُوا مِنْ جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ وَ زُرُوعٍ وَ مَقامٍ كَرِيمٍ وَ نَعْمَةٍ كانُوا فِيها فاكِهِينَ كَذلِكَ وَ أَوْرَثْناها قَوْماً آخَرِينَ فَما بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّماءُ وَ الْأَرْضُ وَ ما كانُوا مُنْظَرِينَ‌ (دخان ٢٥- ٢٩) چه بسا باغها و چشمه‌ها و كشتزارها و جاهاى خوب و نعمتهائى كه در آنها متنعم بودند واگذاشتند و ما مردم ديگرى را از آن نعمتها