إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٥٨ - باب چهاردهم - مؤمن هنگام مردن

١- اى قلب تو همانا در دنيا مغرور و فريب خورده‌اى همين روز را براى خود بياد آور آيا يادآورى فايده دارد.

٢- درين ميان كه مرد در اجتماع زندگان بر او رشك ميبرند ناگاه در قبر ميرود و گردبادها بر آن قبر مى‌وزد.

٣- اشك ميريزد بر او غريبى كه نشناسد او را ولى خويشاوندانش در ميان زندگان شادمانند.

٤- از خدا طلب روزى كن و رضا باش بآن كه پس از سختى آسانيست.

مردى از همراهان جنازه گفت ميدانى اين شعر از كيست گفتم نه بخدا نميدانم گفت صاحب همين جنازه اين شعر را سروده و گفته است كه تو غريبى و گريه ميكنى برو ناشناس و خاندانش شاد- مانند بترك او آنان را.

پس أبو العتاهيه اين شعر را سروده‌

١- مى بينم دنيا كه آماده‌ى رفتن است و با سرعت قدم برميدارد