جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٩١ - غزل ٥٣٢ اى كه بر ماه از خطت، مشكين نقاب انداختى!

وچون چهره گشودى حور وپرى حيا كردند دم اززيبايى خويش زنند وياراى آن را نداشتند.

محبوبا! مى‌خواستى خويش را به من بشناسانى وصيدم كنى، گرفتار عالم مظاهرم نمودى وبه دام كثراتم افكندى، به گونه اى كه از آن نمى توانم جدايى گيرم وبدون آن هم نمى توانم به تو آشنا گردم؛ كه:

٣٥٦١

«كُنْتُ كَنْزاً مَخْفِيّاً [ظ: خَفِيّاً]، فَأحْبَبْتُ أنْ اعْرَفَ، فَخَلَقْتُ الخَلْقَ لِكَىْ اعْرِفَ.»

[٢]: (گنجى پنهان بودم، خواستم كه شناخته شوم، پس مخلوقات را آفريدم تا شناخته شوم.) ونيز:

٣٥٥١

«ألْحَمْدُللَّهِ المُتَجَلّى لِخَلْقِهِ بِخَلْقِهِ.»

[٣]: (حمد وسپاس خدايى را كه با مخلوقات خويش براى آنها متجلّى وآشكاراست.) وبه گفته خواجه در جايى:

ودر جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٦٣، ص ٢١٠.

[٢] - بحارالانوار، ج ٨٧، ص ٣٤٤.

[٣] - نهج البلاغة، خطبه ١٠٨.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠١، ص ١٠٤.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤١١، ص ٣٠٤.