جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٦٦ - غزل ٥٢٩ اى دل! گر از آن چاه زنخدان بدر آيى

بيار باده وبازم رهان ز رنجورى‌

كه هم به باده توان كرد دفعِ مخمورى‌

به هيچ وجه نباشد فروغِ مجلس انس‌

مگر به روىِ نگار وشرابِ انگورى‌

به هركس نتوان گفت رازِ خود حافظ!

مگر بدان كه كشيده است محنتِ دورى‌[١]

دانى كه چيست دولت؟ ديدارِ يار ديدن‌

در كوى او گدايى بر خسروى گزيدن‌

از جان طمع بريدن، آسان بود، وليكن‌

از دوستان جانى، مشكل توان بريدن‌

خواهم شدن به بُستان، چون غنچه بادل تنگ‌

وآنجا به نيك نامى، پيراهنى دريدن‌[٢]

جان مى دهم از حسرتِ ديدارِتو، چون صبح‌

باشد كه چو خورشيدِ درخشان بدر آيى‌

صبح است ساقيا! قدحى پر شراب كن‌

دور فلك درنگ ندارد، شتاب كن‌

زآن پيشتر، كه عالم فانى شود خراب‌

ما را زجام باده گلگون خراب كن‌

ايّام گل چو عُمر، به رفتن شتاب كرد

ساقى! به دور باده گلگون شتاب كن‌[٣]

شايد كه به آبى فَلَكَت دست بگيرد

گر تشنهْ لب از چشمه حيوان بدر آيى‌