جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٦٨ - غزل ٥٢٩ اى دل! گر از آن چاه زنخدان بدر آيى

در خانه غم چند نشينى، به ملامت؟

وقت است، كه از دولتِ سلطان بدر آيى‌

دوش سوداىِ رُخش گفتم زسر بيرون كنم‌

گفت: كو زنجير؟ تا تدبيرِ اين مجنون كنم‌

زرد رويى مى كشم زآن طبعِ نازك، بى گناه‌

ساقيا! جامى بده، تاچهره را گلگون كنم‌

اى مَهْ نامهربان! از بنده حافظ ياد كن‌

تادعاىِ دولت آن حُسنِ روزافزون كنم‌[١]

بر خاكِ درت بسته‌ام از ديده، دو صد جوى‌

تا بو كه تو چون سروِ خرامان بدر آيى‌

اى غايب از نظر! به خدا مى سپارمت‌

جانم بسوختىّ وبه دل، دوست دارمت‌

تا دامن كفن نكشم زيرِ پاى خاك‌

باور مكن كه دست زدامن بدارمت‌

صد جوى آب بسته‌ام از ديده در كنار

بر بُوىِ تخم مِهر كه در دل بكارمت‌

خونم بريز واز غمِ هجرم خلاص كن‌

منّتْ پذيرِ غمزه خنجره گذارمت‌

بارم دِهْ از كرم بَرِ خود، تا به سوز دل‌

در پاى، دمبدم، گهر ازديده بارمت‌[٢]

حافظ! مَبُر امّيد، كه آن يوسف مصرى‌

باز آيد واز كلبه احزان بدر آيى‌