جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٢ - غزل ٤٨٣ منم كه شهره شهرم به عشق ورزيدن

آنانى قرار ده كه ... براى مشاهده‌ات برگزيده، وروى وتمام وجودشان را تنها براى خويش قرار داده ودلشان را براى محبّتت فارغ نموده، وبه آنچه در نزد خويش دارى راغب گرداندى، ويادت را به ايشان الهام نموده، وبه شكر وسپاسگزارى از خويش وادارشان ساخته وبه طاعت وعبادتت مشغول نموده واز خلايق شايسته خويش گردانده، وبراى مناجات با خويش برگزيده، واز هر چيزى كه از تو جدايشان مى سازد، گسسته‌اى.) خواجه نيز در جايى مى گويد:

لذا باز مى گويد:

از مرشد طريق پرسيدم: راه نجات از مهالك شرك وخودبينى ودنيا پرستى چيست؟ فرمود: مراقبه وياد دوست را فراموش مكن تا راز عالم حيات بر تو كشف گردد، وتوجّه داشته باش كه آن را از نااهلان مستور دارى. به گفته خواجه در جايى:

ونيز در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٩٧، ص ٤٢٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٤١، ص ٢٦٠.