جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٠١ - غزل ٥٢١ أتت روآئح رند الحمى وزاد غرامى

دلبرا! زمانى مرا روزگار خوش است كه از ديدارت بهره مندم سازى وبگويمت:

«قَدِمْتَ خَيْرَ قُدُومٍ، نَزَلْتَ خَيْرَ مَقامٍ» وخويش را مورد عناياتت ببينم. در جايى مى‌گويد:

اين گونه كه مى نگرم زود است هجرم پايان يابد وپست وبلنديهاى بيابان ديدار جانان طىّ گردد وآثار قرب ووصالش را مشاهده نمايم. به گفته خواجه در جايى:

محبوبا! بضاعتى ندارم تا به پيشگاهت آورده وخريدارت شوم وبه خود راهم دهى، رايگانم به بندگى‌ات بپذير واز ديدارت بهره مندم ساز كه:

٤٠٥٠

«إلهى! لَيسَ لى وَسيلَةٌ إلَيْكَ إلّاعَواطِفُ رَأْفَتِكَ، وَلالى ذَريعَةٌ إلَيْكَ إلّاعَواطِفُ رَحْمَتِكَ وَشَفاعَةُ نَبِيِّكَ، نَبِىِّ الرَّحْمَةِ

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢٣، ص ١٨٤.

[٢] - از بلنديهاى مرغزار وسبزه زار، برپايى خيمه‌هاى خويش را مشاهده نمودم.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٧٩، ص ٢٢٠.