جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٣٩ - غزل ٤٦٨ چندان كه گفتم غم با طبيبان

و در جاى ديگر مى گويد:

اى محبوبى كه همواره مرا از الطاف خود بهره‌مند و از نعمتهاى گوناگونت عنايتها مى‌فرمايى! تا كى بر خوان نعمت وصلت مرا نمى نشانى و تا چند از آن بى‌بهره باشم؟ بخواهد بگويد:

٣٢٠٩

«وَلِقآئُكَ قُرَّةُ عَيْنى، وَوَصْلُكَ مُنى‌ نَفْسى، وَإلَيْكَ شَوْقى، وَ فى مَحَبَّتِكَ وَلَهى، وَإلى‌ هَواكَ صَبابَتى، وَرِضاكَ بُغْيَتى، وَرُؤيَتُكَ حاجَتى، وَجِوارُكَ طَلَبى، وَقُرْبُكَ غايَةُ سُؤْلى.»

[٣]: (و لقايت نور چشم من، و وصالت تنها آرزوى جان و روحم، و شوقم منحصر به تو، و شيفتگى‌ام در محبّتت، و سوز و حرارت عشقم براى دوستى توست، و خشنوديت تنها مقصودم، و ديدارت حاجتم، و جوار تو خواسته‌ام، و نزديكى به تو نهايت خواهشم مى باشد.- به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٠٦، ص ٢٣٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٤٠، ص ١٩٦.

[٣] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.