جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٤ - مقدمه نفش دعا در راه رسيدن به كمال از ديدگاه خواجه

٣- به دعا آمده‌ام، هم به دعا باز رَوَم‌

كه وفا، با تو قرين باد و خدا، ياورِ ما[١]

٤- به جان خواجه و حقِّ قديم و عهدِ درست‌

كه مونس دَمِ صبحم، دعاى دولت توست‌[٢]

٥- بر بوى آنكه جرعه جامى به ما رسد

در مصطبه، دعاى تو، هر صبح و شام رفت‌[٣]

٦- دعاى جان تو، ورد زبان حافظ باد

مدام، تا كه بُوَد گردش مسا و صبا[٤]

٧- غالباً خواهد گشود از دولتم كارى كه دوش‌

من همى كردم دعا و صبح آمين مى دميد[٥]

٨- به صفاى دل رندانِ صبوحى زدگان‌

بس دَرِ بسته به مفتاح دعا بگشايند[٦]

٩- حافظ! وظيفه تو، دعا گفتن است و بس‌

در بندِ آن مباش كه نشنيد يا شنيد[٧]

١٠- از هر كنار، تيرِ دعا كرده‌ام روان‌

باشد كزين ميانه، يكى كارگر شود[٨]

١١- دلا! بسوز، كه سوز تو كارها بكند

دعاى نيم شبى دفع صد بلا بكند