جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٩٤ - غزل ٤٣١ گر از اين منزل غربت به سوى خانه روم

را بخشوده، فرمود:

٣٥٤٩

«ألا أكُونُ عَبْداً شَكُوراً.»

[١]: (آيا بنده بسيار سپاسگزار نباشم.).

حضرت مى خواهد بفرمايد: چون بنده به كمال رسيد، هنگام شكرانه است، و در عبوديّت، جديّت بيش داشتن. خواجه هم مى گويد: «از پىِ شكرانه روم.»

گويا خواجه در بيت ختم به بيان بيت اوّل بازگشته و تمنّا مى كند تا با ولاى علىّ ٧ كه وزير رسول اللَّه ٦ است، راه رسيدن به وصال دوست را بپيمايد.

مى‌گويد: خوشا روزى كه در اين ميكده دنيا، يار را از طريق مظاهر مشاهده كنم، و با تولّاى علىّ ٧ ديدارش نصيبم گردد؛ كه:

٢٩٩٠

«مَعْرِفَتى بِالنُّورانِيَّةِ مَعْرِفَةُ اللَّهِ- عَزَّ وَجَلَّ-، وَمَعْرِفَةُ اللَّهِ- عَزَّ وَجَلَّ- مَعْرِفَتى بِالنُّورانِيَّةِ، وَهُوَالدّينُ الخالِصُ ...»

[٢]: (شناخت من به نورانيّت، همان شناخت خداوند- عزّ وجلّ- است، و شناخت خداوند- عزّ وجلّ- همان شناخت من به نورانيّت مى باشد، و اين همان دين خالص است ...).

[١] - اصول كافى، ج ٢، ص ٩٥، روايت ٦.

[٢] - بحار الانوار، ج ٢٦، ص ١، روايت ١.