جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨٠ - غزل ٤٣٠ فتوى پير مغان دارم و قولى است قديم

فتوى پير مغان دارم و قولى است قديم‌

كه حرام است مى آن را كه نه يار است و نديم ى‌

چاك خواهم زدن اين دلق ريايى چه كنم‌

روح را صحبت ناجنس عذابى است اليم‌

تا مگر جرعه فشاند لب جانان بر من‌

سالها ز آن شده‌ام بر در ميخانه مقيم‌

مگرش صحبت ديرين من از ياد برفت‌

اى نسيم سحرى! ياد دهش عهد قديم‌

بعد صد سال اگر بر سر خاكم گذرى‌

سر بر آرد زگِلم رقص كنان عظم رميم‌

فكر بهبود خوداى دل! ز در ديگر كن‌

درد عاشق نشود بِهْ ز مداواى حكيم‌

گوهر معرفت اندوز كه با خود ببرى‌

كه نصيب دگران است نصاب زر و سيم‌

دام سخت است مگر يار شود لطف خدا

ور نه آدم نبرد صرفه ز شيطان رجيم‌

غنچه گو تنگدل از كار فرو بسته مباش‌

كز دم صبح مدد يابى و انفاس نسيم‌

دلبر از ما به صد اميد گرفت اوّل دل‌

ظاهراً عهد فرامش نكند خُلق كريم‌

حافظ! ار سيم و زرت نيست برو شاكر باش‌

چه بِهْ از دولت لطف سخن و طبع سليم؟