جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٧٢ - غزل ٤٢٨ غم زمانه كه هيچش كران نمى بينم

من و سفينه حافظ كه اندر اين دريا

بضاعت سخنِ دُرفشان نمى بينم‌

١- زبان كلك تو حافظ! چه شُكر آن گويد

كه تحفه سخنش مى برند دست به دست‌[١]

٢- حافظ! تو ختم كن، كه هنر خود عيان شود

با مدّعى نزاع و محابا چه حاجت است؟[٢]

٣- شعر حافظ در زمانِ آدم اندر باغ خلد

دفتر نسرين و گل را زينت اوراق بود[٣]

٤- ز نظم دلكش حافظ، چكيد آب حيات‌

چنان كه خوى شده جانا! چكان از آن عارض‌[٤]

٥- بيا بخوان غزلى تازه تر ز آب حيات‌

كه شعر توست فرح بخش و جان فزا حافظ![٥]