جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٨٦ - غزل ٤٧٥ شاه شمشاد قدان، خسرو شيرين دهنان

بيشتر فرمود.)

در اين بيت بيان خواجه عوض شده ونصيحتى را از گفتار استاد درباره علّت محروميّت از ديدار دوست بيان كرده ومى گويد: پير پيمانه كش ما كه همواره از ديدار محبوب بهره‌مند بود- روحش شاد!- مى‌فرمود: از پيمان شكنان وآنان كه به زخارف دنيا سرگرم شده اند وتو را از حضرت معشوق وياد او باز مى دارند، كناره گير؛ كه:

«فَأَعْرِضْ عَنْ مَنْ تَوَلَّى عَنْ ذِكْرِنا وَ لَمْ يُرِدْ إِلَّا الْحَياةَ الدُّنْيا، ذلِكَ مَبْلَغُهُمْ مِنَ الْعِلْمِ، إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيلِهِ، وَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ اهْتَدى‌»[١]: (پس از هر كسى كه از ياد وذكر ما روى برتافته وجز زندگانى دنيا را اراده ننموده، روى بر تاب، اين اندازه دانش وآگاهى آنهاست. براستى كه پروردگارت به هركس كه از راه گمراه گشته آگاهتر، وبه هر كه هدايت وراهنمايى يافته داناتر مى باشد.).

بى عنايتى من به گفتار او بود كه امروزم به هجران مبتلا ساخت؛ به گفته خواجه در جايى:

[١] - نجم: ٢٩ و ٣٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٥، ص ٦١.