جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٨ - غزل ٤٢٣ صنما! باغم عشق تو چه تدبير كنم؟

بنمايانى، ديدارت مجال براى من نمى گذارد تا بتوانم مجموع پريشانى گذشته خويش را در غم عشقت بگويم.

و يا بخواهد بگويد: آنجا كه وصال تو دست دهد، خود را نمى بينم تا مجموع پريشانى خويش گويم.

و يا معنى اين باشد كه:

خلاصه، خواجه با اين بيان اظهار اشتياق به ديدار دوست نموده، چنانكه در جايى مى گويد:

روزگارى در كنج انزوا بسر مى بردم و زهد خشك را اختيار نموده و طريقه زهّاد را پيشه خود ساخته بودم و براى رسيدن به نعمتهاى بهشتى، بندگى دوست را مى‌نمودم، حال من آن گونه نِيَم؛ زيرا مشاهده جمالت چنان مرا از خويش گرفت و از عبادات قشرى و آلوده به شرك و خودبينى خارج نمود، كه پا بر ما سواى تو زدم. اگر چه اين زمان باز مبتلا به هجرانم، امّا دانسته‌ام كه راه چيست و چاه كدام است و مى‌گويم:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٣٥، ص ٢٥٦.