جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٤٢ - غزل ٤٦٩ چو گل هر دم به بويت جامه بر تن

خواجه در ابيات اين غزل از ايّام وصال ياد فرموده، و در ضمن اظهار اشتياق به ديدار دوباره دوست نموده و مى گويد:

محبوبا! چنانچه عنايات و نفحاتت شامل حال من شود و باز به مشاهده‌ات نايل آيم، چون گل كه به نسيم صبحگاهى از غنچگى جامه مى درد، من هم از كثرتِ شوق، پيراهن بشريّت چاك خواهم نمود و خويش را از دست خواهم داد؛ كه:

٣٢١٠

«إلهى! ... غُلَّتى لا يُبَرِّدُها إلّاوَصْلُكَ وَلَوْعَتى لايُطْفِئُها إلّالِقاؤُكَ، وَشَوْقى إلَيْكَ لايَبُلُّهُ إلّا النَّظَرُ إلى‌ وَجْهِكَ، وَقَرارى لا يَقِرُّ دُونَ دُنُوّى مِنْكَ.»

[١]: (معبودا! ... سوز و حرارت درونى‌ام را جز وصالت فرو نمى نشاند، و آتش باطنى‌ام را جز لقايت خاموش نمى كند، و به شوقم به تو جز نظر به روى [و اسماء و صفات‌] ات آب نمى زند، و قرارم جز به قرب تو آرام نمى‌گيرد.- به گفته خواجه در جايى:

[١] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٩- ١٥٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢٦، ص ٢١٢.