جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٤ - غزل ٤٢٢ سرم خوش است و به بانگ بلند مى گويم

هم از نسيم تو روزى گشايشى يابد

چو غنچه، هركه دل خويش در هواى تو بست‌

ز دست جور تو گفتم: ز شهرخواهم رفت‌

به خنده گفت: برو حافظا! كه پاى تو بست؟![١]

نصيحتم چه كنى؟ ناصحا! تو مى دانى‌

كه من نه معتقد مردِ عافيت جويم‌

بيارمى، كه به فتواىِ حافظ از دل پاك‌

غبار زُرق به فيض قدح فرو شويم‌

زاهد دهدم توبه ز روى تو، زهى روى!

هيچش ز خدا شرم و ز روى تو حيا نيست‌[٢]

خيز تا خرقه صوفى به خرابات بريم‌

دفتر زرق به بازار خرافات بريم‌

ور نهد در رَهِ ماخارملامت، زاهد

از گلستانْش به زندان مكافات بريم‌[٣]