جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٢٤ - غزل ٤٦٦ بالا بلند عشوه گر سرو ناز من

لذا مى گويد:

دوست، پس از آنكه مرا فريفته خود، و قصّه زهد دراز مرا كوتاه نمود، به فراقم مبتلا ساخت، به گونه اى كه اشك از ديدگانم جارى گشت. عوض آنكه سرشكم آبى به آتش درونم بپاشد، شعله‌هاى آن را بر افروخته تر نمود و موجبات رسوايى و ملامت دشمنانم را فراهم ساخت. در جايى مى گويد:

محبوبا! با ديدارت زهد و علم را از من ستانيدى، مى‌ترسم ديگر بار اگر جلوه نمايى، محراب ابروان و جذبات جمالى‌ات چنان مرا از من بستاند، كه ايمان و حضور ظاهرى‌ام را هم از من بگيرد. در واقع با اين بيان، تقاضاى ديدار دوباره را نموده، تا به كلّى از خود برهد و وصال دائمى‌اش دست دهد و هجرانش پايان يابد، به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٦٤، ص ٤٠٣.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٦١، ص ٢٧٢.