جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٢٢ - غزل ٤٦٦ بالا بلند عشوه گر سرو ناز من

بالا بلندْ عشوهْ گرِ سروِ ناز من‌

كوتاه كرد، قصّه زهد دراز من‌

ديدى دلا! كه آخرِ پيرىّ و زهد و علم‌

با من چه كرد ديده معشوقْ باز من؟

از آب ديده بر سر آتش نشسته‌ام‌

كو فاش كرد در همه آفاق رازِ من‌

مى‌ترسم از خرابى ايمان، كه مى برد

محراب ابروى تو حضورِ نماز من‌

مست است يار و ياد حريفان نمى كند

يادش بخير ساقىِ مسكين نواز من!

يارب! كى آن صبا بوزد، كز نسيم او

گردد شَمامه كَرَمش كارْ سازِ من؟

برخود چو شمع، خنده زنان گريه مى كنم‌

تا با تو سنگدل، چه كند سوز و ساز من؟

نقشى بر آب مى زنم از گريه حاليا

تا كى شود قرين حقيقت، مجاز من‌

محمود را دمى كه به آخر رسيد عمر

مى‌داد جان به زارى و مى گفت: اياز من‌

گفتم به دلقِ زُرق، بپوشم نشانِ عشق‌

غمّاز بود اشك و عيان كرد راز من‌

زاهد! چو از نمازِ تو كارى نمى رود

هم مستى شبانه و راز و نياز من‌

ياران به ناز و نعمت و ما غرق محنتيم‌

يارب بساز كار من اى كارساز من!

حافظ ز غصّه سوخت، بگو حالش اى صبا؟

با شاهِ دوستْ پرورِ دشمنْ گدازِ من‌