جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣١٩ - غزل ٤٦٥ اى روى ماه منظر تو، نوبهار حسن!

و نيز در جايى مى گويد:

لذا مى گويد:

معشوقا! هر جمالى كه در اين عالم و جهان ديگر دلربايى و ملاحت دارد، خرّمى و دلربايى را از تو وام گرفته؛ و هر حسنى كه به لطف و بر افروختگى مشهور گشته، به تو آن را داشته و دارد؛ كه:

٣١٩٤

«وَبِأسْمآئِكَ الَّتى غَلَبَتْ أرْكانَ كُلّ شَىْ‌ءٍ ... وَبِنُورِ وَجْهِكَ الَّذى أضآءَ لَهُ كُلُّ شَىْ‌ءٍ. يا نُورُ! يا قُدُّوسُ!»

[٢]: (و [از تو درخواست مى كنم‌] به اسمائت كه بر اركان و شراشر وجود هر چيزى چيره گشته ... و به نور روى [و اسماء و صفات‌] ات كه هر چيزى بدان روشن و نورانى است. او نور! اى پاك از هر چيز!) به گفته خواجه در جايى:

اى دوست! مظاهر و كثراتت را در عالم ظهور دادى و با فريفتگى‌هاى مجازىِ آنها همه را، دانسته و ندانسته، (به ملكوتشان كه جمال و جلال تو مى باشد.) جذب و به دام خويش افكنده‌اى. «يك مرغِ دل نماند، نگشته شكار حُسن»، و در نتيجه مى‌خواهد بگويد: مظاهر اگر عشق مى ورزند، به جمال تو عشق مى ورزند. به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٤، ص ٦٧.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٧٠٧.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣٩، ص ١٢٧.