جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣١٢ - غزل ٤٦٤ اى خسرو خوبان! نظرى سوى گدا كن

خواجه در اين غزل اظهار اشتياق به دوست و تمنّاى ديدار او و نجات از فراق را نموده و مى گويد:

اى معشوقى كه در خوبى و حسن يگانه‌اى، به گدايان و سوختگان ديدارت نظرى فرما و مورد ترحّم و عنايت خويش قرار ده؛ كه:

٣٢٢٠

«الهى! انْظُرْ إلَىَّ نَظَرَ مَنْ نادَيْتَهُ فَأجابَكَ، وَاسْتَعْمَلْتَهُ بِمَعونَتِكَ فَأطاعَكَ، يا قريباً لا يَبْعُدُ عَنِ المُغْتَرِّ بِهِ! وَيا جَواداً لا يَبخَلُ عَمَّنْ رَجا ثَوابَهُ.»

[١]: (معبودا! به من چشم كسى كه او را خواندى و اجابتت نمود، و با يارى خود به عملش گماردى و اطاعتت نمود، بنگر. اى نزديكى كه هرگز از فريفته خويش دور نمى‌شوى! واى بخشنده اى كه هرگز بر آن كه اميد به پاداشت دارد بخل نمى ورزى!)

محبوبا! با چشمان سياه و خمار آلود و جذبات جمالى و ناز و غمزه كشنده جلالى‌ات، مرا از خويش بستان و با نگاهى، دلِ درويشت را بدست آر و داروى درد درونى‌اش گرد. در جايى مى گويد:

[١] - اقبال الاعمال، ٦٨٦.