جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٩٦ - غزل ٤٦١ حاليا مصلحت وقت در آن مى بينم

و يا پاكدلى و اخلاص در عمل را اختيار مى كنم و رياكارى را كنار خواهم گذاشت. به گفته خواجه در جايى:

چنانچه چون سرو از قيد تعلّقات و هواهايم آزاد شوم و دامن از آنها برچينم، فرياد حرّيت و از خلق بريده شدن بر خواهم آورد. كنايه از اينكه: رسيدن به اين منزلت، براى من و هر سالك موحّدى افتخار است؛ كه:

٣١٧١

«ألْوُصْلَةُ بِاللَّهِ فِى الإنْقِطاعِ عَنِ النّاسِ.»

[٣]: (وصول به خدا تنها در گسستن و بريدن از مردم حاصل مى شود.- نيز:

٣١٧٢

«سَلامَةُ الدّينِ فِى اعْتِزالِ النّاسِ.»

[٤]: (سلامت دين در كناره گيرى از مردم است.- همچنين:

٣١٧٣

«فِى اعْتِزالِ أبْنآءِ الدُّنْيا جِماعُ الصَّلاحِ.»

[٥]: (تمام شايستگى ها در كناره گيرى از فرزندان [و اهل‌] دنيا حاصل مى شود.)

بار غم عشق او را كجا بدن عنصرى و سينه تنگ و دل مسكين و بيچاره همچو منى مى تواند كشيد؟ اگر عالم طبيعتم قادر بر اين بار گران بود، آسمانها و زمين و كوه.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٠٧، ص ٣٠١.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢١٩، ص ١٨٢.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب العزلة، ٢٤٩.

[٤] ( ٤، ٥) غرر و درر موضوعى، باب العزلة، ص ٤٩.

[٥] ( ٤، ٥) غرر و درر موضوعى، باب العزلة، ص ٤٩.