جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٨١ - غزل ٤٥٨ صلاح از ما چه مى جويى؟ كه مستان را صلا گفتيم

نخواندم، و

٣٩٤٠

«مَتى‌ بَعُدْتَ حَتّى‌ تَكُونَ الآثارُهِىَ الَّتى تُوصِلُ إلَيْكَ؟!»

[١]: (كِىْ دور بوده اى تا آثار و مظاهر مرا به تو واصل سازد.) را ننگريستم. در جايى مى گويد:

اى خواجه! مى‌دانى چرا يار با آن همه شور و عشقى كه دارى عنايتى به تو ندارد. علّت آن است كه نزد باد صبا (اغيار) گله از يار خود نموده و اسرار خود را از بيگانه پنهان نداشتى و شكايت او را به او نگفتى؛ كه‌ «إِنَّما أَشْكُوا بَثِّي وَ حُزْنِي إِلَى اللَّهِ»[٣]: (شكوه غم و اندوه شديدم را تنها به خدا مى برم.) در جايى مى گويد:

[١] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٩.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٧٢، ص ١٤٩.

[٣] - يوسف: ٨٦.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٧٢، ص ١٤٩.