جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٧١ - غزل ٤٥٧ ديدار شد ميسر و بوس و كنار هم

اين گونه كه مى نگرم به برج سعادت طالعم رقم زده شده؛ گويا يار مى خواهد از طريق كثرات بر من جلوه نمايد، و با ديدن مظاهر توجّه به او را از دست نداده و در مقام جمع قرار گيرم؛ كه:

٣١٤٩

«إلهى! وَاجْعَلْنى مِمَّنْ نادَيْتَهُ فَأجابَكَ، وَ لاحَظْتَهُ فَصَعِقَ لِجَلالِكَ، فَناجَيْتَهُ سِرّاً وَعَمِلَ لَكَ جَهْراً.»

[١]: (معبودا! و مرا از آنانى قرار ده كه ندايشان كردى و اجابتت نمودند، و به آنها نظر افكندى و در برابر جلال و عظمتت مدهوش گشتند، سپس در باطن با آنها مناجات كردى و آشكارا و در ظاهر براى تو عمل نمودند.) اى زاهد! برو كه دگر گفتار تو در من اثرى ندارد. و به گفته خواجه در جايى:

اى زاهد! اين تويى كه عيب ما به رندى و مستى مى كنى ما چون تو نيستيم، رندان (پا به همه تعلّقات زدگان- مستان و مراقبين جمال يار را مى ستاييم و خود در انتظار جذبات اسماء و صفات دلدار و مراقبه جمالش عمر به پايان خواهيم برد.

در جايى مى گويد:

[١] - اقبال الاعمال، ص ٦٨٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٦٣، ٣٧٣.