جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٦٨ - غزل ٤٥٦ اين چه شور است كه در دور قمر مى بينم

فى خِلافِ ماهُمْ عَلَيْهِ؛ فَإنْ نَزَلَ بِهِمْ العَذابُ وَكُنْتَ فيهِمْ، عُجِّلْتَ إلى رَحْمَةِ اللَّهِ؛ وَ إنْ اخّرْتَ ابْتُلُوا وَكُنْتَ قَدْ خَرَجْتَ مِمّاهُمْ فيهِ مِنَ الجُرْأَةِ عَلَى اللَّهِ- عَزَّ وَجَلَّ- وَاعْلْمَ أنَّ اللَّهَ لا يُضيعُ أجْرَ المُحْسِنينَ، وَأنَّ رَحْمَةَ اللَّهِ قَريبٌ مِنَ المُحْسِنينَ.»

[١]: (و بدان كه مردم مشمول خشم و سخط خداوند- عزّوجلّ- مى‌باشند، و تنها بخاطر امرى كه در مورد آنان اراده فرموده، مهلتشان داده است؛ پس منتظر و چشم به راه باش و بكوش كه خداوند- عزّ وجلّ- تو را در غير امورى كه مردم بر آن هستند، ببيند. در اين صورت، اگر عذاب [الهى‌] بر آنان فرو آيد و تو در ميان ايشان باشى، به رحمت خداوند پيشى مى گيرى؛ و اگر مؤخّر شوى [و مشمول عذاب الهى نگردى‌]، مردم گرفتار مى شوند و تو از جرأت و دليرى اى كه مردم بر خداوند- عزّ وجلّ- روا مى دارند، بيرون آمده‌اى. و بدان كه خداوند اجر و پاداش نيكو كاران را ضايع نمى گرداند، و براستى كه رحمت خداوند نسبت به نيكوكاران نزديك مى‌باشد.) «كه من اين پند، بِهْ از درّ و گهر مى بينم».

[١] - روضه كافى، ص ٤٢، از رايت ٧.