جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٤٧ - غزل ٤٥٣ نماز شام غريبان چو گريه آغازم

سرّ عشق خويش را ازنا اهلان مخفى مى داشتم، ولى اشك ديدگانم، مرا رسوا ساختند. «شكايت از كه كنم؟ خانگى است غمّازم»؛ به گفته خواجه در جايى:

خواجه با تمثيل چنگ زهره (كه نسبت خوانندگى و طرب آوردن به آن داده شده) مى‌خواهد بگويد: زهره با آن همه خوانندگى‌اش مريد من است؛ زيرا آوازه و طرب آوردن او را همه كس نشنيده‌اند، بلكه جز سخنى از خوانندگى او در زبانها نيست؛ ولى سخن و صداى عاشقانه من به گوش همه رسيده، و از صداى خوشم هركس كه با من مصاحبت داشته، بهره‌مند گشته. در جايى مى گويد:

و نيز در جاى ديگر مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٦١، ص ٢٧٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٩٢، ص ١٦٣.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥، ص ٦٨.