جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٣٥ - غزل ٤٥٢ من نه آن رندم كه ترك شاهد و ساغر كنم

و نيز در جاى ديگر مى گويد:

بنابراين آن كس كه خواسته خود را (كه نظر به چشمه كوثر است) بر خواسته محبوبش مقدّم دارد، از تنگ چشمى و بى‌عنايتى به مطلوب اوست؛ لذا مى گويد:

«تنگ چشمم گر نظر بر چشمه كوثر كنم»؛ در جايى مى گويد:

چون بر من معلوم شد كه حضرت معشوق، دنيا و عالم اعتبار را به بى‌اعتبارى داغ زده، چرا پيمان الفت با آن بندم، و با او كه پايدار است دل بسته نبوده و پيمانه شراب و ساغر مشاهدات از وى نستانيده و همواره گرم ديدارش نباشم؟ كه: « [

٣٢٩٠

إلهى!] ماذا وَجَدَ مَنْ فَقَدَكَ؟ وَمَا الَّذى فَقَدَ مَنْ وَجَدكَ؟ لَقَدْ خابَ مَنْ رَضِىَ دُونَكَ بَدَلًا، وَلَقَدْ خَسِرَ مَنْ بَغى‌ عَنْكَ مُتَحَوِّلًا.»

[٤]: ( [بارالها!] كسى كه تو را از دست داد، چه چيز يافت؟! و آن كه تو را يافت، چه چيزى را از دست داد؟! قطعاً هركس به جاى تو، به غير تو خرسند شد، نوميد گشت، و هركه با سركشى از تو رو گردان شد، زيان برد.) در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٨٣، ص ٢٨٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٩٤، ص ٩٩.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٩٢، ص ٢٩٢.

[٤] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٩.