جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٣٤ - غزل ٤٥٢ من نه آن رندم كه ترك شاهد و ساغر كنم

آن كه به فقر ذاتى و نيستى خويش و غناى مطلق محبوب پى برد و همه چيز وى دوست گرديد، به گنج سلطنتى راه يافته كه دست گدايى به پيشگاه غير دوست نمى‌گشايد. به گفته خواجه در جايى:

و درجاى ديگر مى گويد:

آرى، آن عاشقى كه به مشاهده دوست نايل آمد، خود را نمى بيند تا اراده‌اى داشته باشد؛ از او هرچه بيند، جز لطف و حسن در نظر نمى آيد، اگرچه حضرت محبوب در آتشش قرار دهد. خواجه هم مى گويد: «عاشقان راگر ...»؛ كه‌

٣١٢٣

«كَمْ مِنْ مُنْعَمٍ عَلَيْهِ بِالبَلآء.»

[٣]: (چه بسا كسانى كه گرفتارى نعمت بر آنان است.- نيز:

٣١٢٤

«لا يَكْمُلُ إيمانُ المُؤْمِنِ حَتَّى‌ يَعُدَّ الرَّخآءَ فِتْنَةً وَالبَلاءَ نِعْمَةً.»

[٤]: (ايمان هيچ مؤمنى كامل نمى شود تا اينكه خوشى را فتنه، و بلا و گرفتارى را نعمت و خوشى بشمارد.- به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٢، ص ٣٤٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى غزل ١٩١، ص ١٦١.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب البلاء، ص ٣٨.

[٤] - غرر و درر موجوعى، باب البلاء، ص ٣٨.