جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٢٨ - غزل ٤٥١ من كه باشم كه بر آن خاطر عاطر گذرم؟

اميدوارى‌اش سرگشته و حيران گشته و هيچ پناهگاه و تكيه گاهى نمى يابد كه به وسيله آن به تو واصل آمده و راهنمايى جويد، مگر به ذات تو و اركان و مقامات [و اسماء و صفات‌] ات كه تعطيلى اى از جانب تو براى آنها نيست ... و با گوشه چشمى از نظرها و عناياتت كه بدان دلم را به معرفت و شناسايى ذاتت بويژه، و معرفت اوليائت روشن سازى، به من نظر افكن، بدرستى كه تو بر همه چيز توانايى.)

گوهر وصل جانان نه گوهرى است كه به آسانى بتوان آن را بدست آورد. در درياى اشك ديدگان مى توان آن را جستجو نمود. در جاى مى گويد:

و ممكن است بيشتر ابيات اين غزل درباره استاد باشد.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١٥، ص ٢٤٤.