جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠١ - غزل ٤٤٧ مزن بر دل ز نوك غمزه تيرم

چون دوست را يار ناگزير خود ديدم، و دانستم كه به جز او دل به هركس و هر چيز دادن غلط است، به آسودگى پيوستم و از خود رَستم.

و يا بخواهد بگويد: چون محبوب شراب تجلّيات خويش را به من آشامانيد، از بدن عنصرى توجّه برداشته و به راحتى گراييدم؛ كه‌

٣٠٩٦

«يا مَنْ سَعِدَ بِرَحْمَتِهِ القاصِدُونَ! يا خَيْرَ مَرْجُوّ! وَ يا أكْرَمَ مَدْعُوّ!»

[١]: (اى خدايى كه آنان كه آهنگ تو را دارند به رحمتت نيكبخت شدند! ... اى بهترين كسى كه بدو اميد بسته مى شود! واى بزرگوارترين كسى كه خوانده مى شود!).

[١] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٤.