جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٩١ - غزل ٤٤٦ مرو، كه در غم هجر تو از جهان برويم

چون ما را به ديدارت نايل ساختى از كلامت هم ما را بهره‌مند ساز كه به گفتارت عاشقيم و با شنيدن جان خواهيم داد. مگذار در حسرت راه يافتن به مشاهده‌ات و شنيدن گفتارت سر به خاك فرو بريم. چرا كه در اين جهان كام از تو نگرفتن، محروميّت و ناكامى عالم ديگر را در پى دارد. در جايى مى گويد:

لذا مى گويد:

معشوقا! كام گرفتن از تو منتهاى آرزوى ماست، بيا و ما را تا زندگى عاريت است از خويش بگير و آب حيات ده، و راضى مشو محروميّت نصيبمان گردد و از اين عالم رخت بر بنديم و برويم؛ كه:

٣٠٨٣

«أللّهُمَّ! أسْأَلُكَ إيماناً لا أجَلَ لَهُ دُونَ لِقآئِكَ، أحْينى ما أحْيَيْتَنى عَلَيْهِ وَتَوفَّنى إذا تَوَفَّيْتَنى عَلَيْهِ، وَابْعَثْنى إذا بَعَثْتَنى عَلَيْهِ.»

[٢]: (خداوندا! از تو ايمانى درخواست مى كنم كه سر انجامى كمتر از لقايت نداشته باشد، تا زنده‌ام مرا بر آن باقى بدار، و در هنگام گرفتن جانم نيز بر آن بگير، و وقتى كه مرا [در قيامت‌] برانگيختى بر همان ايمانم برانگيز.- به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١٣، ص ٢٤٢.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٧٥- ٧٦.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١٩، ص ٢٤٦.