جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٨٠ - غزل ٤٤٤ مرا عهدى است با جانان كه تا جان در بدن دارم

وسوسه هايش دلم را احاطه نموده است. هوا و هوس مرا كمك نموده، و دوستى دنيا را در نظر من زينت و جلوه داده، و ميان من و طاعت و عبادت و قرب و منزلت يافتن در پيشگاهت حايل مى شود.)

اگر رقيب و شيطان بخواهد مرا به جمالهاى ظاهرى بفريبد، من آن نيم كه جمال و كمال دوست را كه در زيبايى بى‌انتهايند با او مقابله نمايم و گوش به فرمانش دهم و مغلوب جمالهاى ظاهرى گردم.

(ممكن است اين بيت، پيش از بيت گذشته بوده و بخواهد بگويد: كسى كه ديده به جمال دوست گشود، به جمالهاى ظاهرى‌اش چه كار؟) در جايى مى گويد:

اى شيخ! و يااى زاهد! و يااى واعظ عاقل! مرا از ميخانه و مى خوردن و مشاهده دوست منع مكن؛ زيرا من توبه از توبه كرده‌ام، و نمى توانم با آنكه دوست به خويش راهم داده از ديدارش خوددارى نمايم. به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠٢، ص ١٠٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدس، غزل ٤٤٩، ص ٣٢٨.