جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٧٧ - غزل ٤٤٤ مرا عهدى است با جانان كه تا جان در بدن دارم

اين عيشى كه من در باطن با يار خويش دارم، كه دارد؟ و اين شراب خوشگوار مشاهداتى كه مرا نصيب گشته، كداميك از دوستانم را نصيب گشته؟ در جايى مى‌گويد:

و باز مى گويد:

چگونه به خود نبالم؟ كه در خانه دل با دوست و مشاهدات و زيباييها و قد و قامتش همنشين گشته، و به عيش و نوش نشسته، و از غير او آزاد گشته‌ام؛ كه‌

٣٠٧٨

«أنْتَ الَّذى أشْرَقْتَ الأنْوارَ فى قُلُوبِ أوْلِيآئِكَ، حَتّى‌ عَرَفُوكَ وَوَحَّدُوك [وَوَجَدُوكَ‌]؛ وَأنْتَ الَّذى أزَلْتَ الأغْيارَ عَنْ قُلُوبِ أحِبّآئِكَ، حَتّى‌ لَمْ يُحِبُّوا سِواكَ وَلَمْ يَلْجَئُوا إلى‌ غَيْرِكَ. أنْتَ المُونِسُ لَهُمْ حَيْثُ أوْ حَشَتْهُمُ العَوالِمُ، وَأنْتَ الَّذى هَدَيْتَهُمْ حَيْثُ اسْتَبانَتْ لَهُمُ المَعالِمُ [إلهى!] ماذا وَجَدَ مَنْ فَقَدكَ؟! وَمَا الَّذى فَقَدَ مَنْ وَجَدَك؟!»

[٢]: (تويى كه انوار را در دلهاى اوليائت تاباندى تا اينكه به معرفت و توحيد تو نايل آمدند [يا: تو را يافتند] و تويى كه اغيار را از دل دوستانت زدودى، تا غير تو را به.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٦، ص ٧٥.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٩.