جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨١ - غزل ٨ شب از مطرب، كه دل خوش باد وى را!

ممكن است مقصود خواجه از اين بيت، شكر گذارى و دعا در حقّ استادش باشد كه او را راهنما گشته تا به مشاهدات فوق دست يافته. چنانكه در جايى مى گويد:

و در جاى ديگر مى گويد:

چون معشوق مرا از خود بى‌خود نمود و محو جمال او گشتم، ديگر دنيا و آنچه در آن بود در نظرم بى‌ارزش و بى‌اعتبار مى نمود و از ياد او بازم نمى داشت؛ كه:

«رِجالٌ لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ»[٣]: (مردانى كه هيچ تجارت و خريد و فروشى از ياد خدا مشغولشان نمى سازد.- نيز:

٤٥

«ذاكِرُ اللَّهِ مُؤانِسُه.»

[٤]: (ياد كننده خدا، انيس و مونس اوست.- همچنين:

٤٦

«أحَقُّ مَنْ ذَكَرْتَ مَنْ لا يَنْساكَ»

[٥]: (سزاوارترين كسى كه بايد به يادش باشى، كسى است كه هرگز فراموشت نمى كند.- نيز:

٤٧

«أهْلُ الذِّكْرِ أهْلُ اللَّهِ وَحآمَّتُهُ.»

[٦]: (اهل ذكر، ويژگان و خواصّ خدايند.).

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢١٤، ص ١٧٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢٠، ص ١٨٢.

[٣] - نور: ٣٧.

[٤] - غرر و درر موضوعى، باب ذكر اللَّه، ص ١٢٤.

[٥] - غرر و درر موضوعى، باب الذّكر، ص ١٢٣.

[٦] - غرر و درر موضوعى، باب الذّكر، ص ١٢٣.