جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤١٥ - غزل ٥١ خلوت گزيده را، به تماشا چه حاجت است

خلوت گزيده را، به تماشا چه حاجت است‌

چون كوى دوست هست، به صحرا چه حاجت است‌

جانا! به حاجتى كه تو را هست با خداى‌

آخر دمى بپرس، كه ما را چه حاجت است‌

اى پادشاهِ حُسن! خدا را بسوختيم‌

بارى سؤال كن، كه گدا را چه حاجت است‌

ارباب حاجتيم و زبانِ سؤال نيست‌

در حضرتِ كريم تمنّا چه حاجت است‌

جام جهان نماست، ضميرِ مُنيرِ دوست‌

اظهار احتياج، خود آنجا چه حاجت است‌

آن شد كه بارِ منّت ملّاح بُردمى‌

گوهر چو دست داد، به دريا چه حاجت است‌

اى مدّعى! برو، كه مرا با تو كار نيست‌

احباب حاضرند به اعدا چه حاجت است‌

محتاج جنگ نيست، گرت قصد خون ماست‌

چون رَخت ازآن توست به يغما چه حاجت است‌

اى عاشق گدا! چو لب روح بخش يار

مى‌داندت وظيفه، تقاضا چه حاجت است‌

حافظ! تو ختم كن، كه هنر خود عيان شود

با مدّعى نزاع و مُحابا چه حاجت است‌