جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٦٩ - غزل ٧ دوش از مسجد سوى ميخانه آمد پير ما

دوش از مسجد سوى ميخانه آمد پير ما

چيست ياران طريقت! بعد از اين تدبير ما؟

ما مريدان رو به سوى كعبه، چون آريم چون‌

رو به سوى خانه خمّار دارد پيرِ ما

در خرابات مغان ما نيز همدستان شويم‌

كاينچنين رفته است از روزِ ازل تقدير ما

عقل اگر داند، كه دل دربندِ زلفش چون خوش است‌

عاقلان، ديوانه گردند از پىِ زنجير ما

روىِ خوبت، آيتى از لطف بر ما كشف كرد

زين سبب، جز لطف وخوبى نيست در تفسير ما

با دل سنگينت آيا هيچ درگيرد شبى‌

آهِ آتش بار و سوزِ ناله شبگير ما؟

مرغ دل را، صيدِ جمعيّت به دام افتاده بود

زلف بگشادى و باز از دست شد نخجيرِ ما

باد بر زلف تو آمد، شد جهان بر من سياه‌

نيست از سوداى زلفت بيش از اين توفير ما

تير آهِ ما ز گردون بگذرد جانا! خموش‌

رحم كن بر جان خود، پرهيز كن از تير ما

بر دَرِ ميخانه خواهم گشت چون حافظ مقيم‌

چون خراباتى شد آن يارِ طريقت، پير ما