جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣١٢ - غزل ٣٨ مرحبا! اى پيك مشتاقان! بگو پيغام دوست

از خون دل نوشتم نزديك يار نامه‌

إنّى رَأَيْتُ دَهْراً مِنَ هِجْرِكَ القِيامة[١]

دارم من از فراقت در ديده صد علامت‌

لَيْسَتْ دُمُوعُ عَيْنى هذىِ لَنَا العَلامة[٢]

حال درون ريشم محتاج شرح نبود

خود مى شودمحقَّق از آب چشم خامه‌[٣]

ميل من سوى وصال و قصد او سوى فراق‌

تركِ كام خود گرفتم تا برآيد كام دوست‌

به چشم كرده‌ام ابروىِ ماه سيمايى‌

خيال سبز خطى، نقش بسته‌ام جايى‌

زمام دل به كسى داده‌ام من مسكين‌

كه نيستش به كس از تاج و تخت پروايى‌

سرم ز دست شد و چشم انتظارم سوخت‌

در آرزوى سر و چشم مجلس آرايى‌

فراق و وصل چه باشد؟ رضاى دوست طلب‌

كه حيف باشد از او، غير او تمنّايى‌[٤]

گر دهد دستم، كشم در ديده همچون توتيا

خاكِ راهى كآن مشرَّف گردد از اقدامِ دوست‌

كُحل الجواهرى به من آراى نسيم دوست!

ز آن خاك نيكبخت كه شد رهگذار دوست‌

ماييم و آستانه عشق و سر نياز

تا خواب خوش كه را بَرَد اندر كنار دوست‌[٥]