جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٤٦ - غزل ٣٠ دل، سراپرده محبت اوست

امّا:

چگونه مى توان از عشق او دم زد، در آنجايى كه نزديكان و مقرّبين درگاهش‌

٢٢٦

«ما عَرَفْناكَ حَقَّ مَعْرِفَتِكَ، وَما عَبَدْناكَ حَقَّ عِبادَتِكَ.»

[١]: (آنچنان كه سزاوار شناسايى توست، تو را نشناختيم، و آن گونه كه شايسته پرستش توست، تو را نپرستيديم.) گويند، و

٢٢٧

«وَرَأَيْتُ رَبّى عَزَّوَجَلَّ لَيْسَ بَيْنى وَبَيْنَهُ حِجابٌ، إلّاحِجاب مِنْ ياقُوتَةٍ بَيْضآءَ.»

[٢]: (و پروردگارم- عزّوجلّ- را در حالى كه ميان من و او حجابى نبود، جز حجابى از ياقوتى سفيد، مشاهده نمودم.) سخن آنان مى باشد، و مناجاتِ‌

٢٢٨

«إلهى! لَوْلَا الواجِبُ مِنْ قَبُولِ أمْرِكَ، لَنَزَّهْتُكَ مِنْ ذِكْرى إيّاكَ، عَلى‌ أنَّ ذِكْرى لَكَ بِقَدَرى لابِقَدَرِكَ، وَما عَسى أنْ يَبْلُغَ مِقْدارى، حَتَّى اجْعَلَ مَحَلّاً لِتَقْديسِكَ.»

[٣]: (معبودا! اگر پذيرش امرت واجب نبود، هر آينه تو را از ياد نمودنم تو را پاك و منزّه مى‌دانستم، وآنگهى ذكر و ياد كردن من به اندازه من است نه به قدر تو، و ارزش و قدر من به كجا مى تواند برسد تا محلّ تقديس تو قرار گيرم [و تو را به پاكى بخوانم.) دارند. در جايى مى گويد:

با اين همه:

[١] - بحار الانوار، ج ٧١، ص ٢٣.

[٢] - رساله سير و سلوك منسوب به بحرالعلوم، ص ٤٨.

[٣] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٥١.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥١، ص ٣٣٠.