جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٧١ - غزل ٥٨ ما را ز خيال تو، چه پرواى شراب است

چرا ما به خمرى كه شما بدان توجّه داريد، بى عنايت هستيم؛ زيرا همه نعمتهاى عالم ديگر نيز خود مست و خراب جمال زيباى معشوق مايند.

زاهدا! بهشت و شراب و نعمتهاى آن بدون ديدار يار، مرا لذّت نمى بخشد، بلكه «هرشربت عذبم كه دهى، عين عذاب است»؛ كه:

٤٦٢

«فَأنْتَ لا غَيْرُكَ مُرادى ... فَكُنْ أنيسى فى وَحْشَتى ... وَلا تَقْطَعْنى عَنْكَ، وَلا تُبْعِدنى مِنْكَ، يانَعيمى وَجَنَّتى! وَيا دُنْياىَ وَآخِرَتى!»

[٢]: (پس تويى مراد و خواسته من نه غير تو ... پس در تنهايى‌ام انيس و همدم من باش ... و از من جدامشو، و مرا از خود دور مكن. اى نعمت و خوشى و بهشت من! واى دنيا و آخرتم!)

دريغا! كه دوست پس از وصال و ديدارش به فراق مبتلايم نمود و اشك از ديدگانم جارى ساخت. اكنون خيال او به ديده اشكبار كشيدن، نقش برآب كشيدن است. درجايى مى گويد:

و نيز در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٣١، ص ١٩٠.

[٢] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٦٦، ص ١٤٥.