جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٥٢ - غزل ٣١ آن سيه چرده، كه شيرينى عالم با اوست

گمان مى شود خواجه را شهودى برزخى از رسول اللَّه ٦ در عالم خواب، يا بيدارى دست داده، و سپس خواسته آن را بازگو نمايد. مى‌گويد:

آن شخص اوّل عالم كه چهره اى گندم گون و نمكين دارد؛ كه:

٢٣٧

«كانَ نَبِىُّ اللَّهِ أبْيَضَ اللَّوْنِ مُشْرَبَاً بِحُمْرَةٍ.»

[١]: (رنگ [چهره مبارك‌] پيامبر خدا [صَلَّى اللَّه عليه وآله‌] سفيد مايل به سرخ بود.)، و شيرينى عالم با اوست؛ كه:

٢٣٨

«لَوْلاكَ ماخَلَقْتُ الأفْلاكَ.»

[٢]: (اگر تو نبودى، افلاك [و جهان و جهانيان‌] را نمى آفريدم- نيز:

٢٣٩

«عَنْ جابِرٍ قالَ: قُلْتُ لِرَسُولِ اللَّه- صلّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ- أوَّلُ شَىْ‌ءٍ خَلَقَ اللَّهُ تَعالى‌ ما هُوَ؟ فَقالَ: نُورُ نَبِيِّكَ، يا جابِرُ! خَلَقَهُ اللَّهُ ثُمَّ خَلَقَ مِنْهُ كُلَّ خَيْرٍ.»

[٣]: (از جابر روايت شده كه مى گويد: به رسول خدا- ٦- عرض كردم: اولين چيزى كه خداوند متعال آفريد چيست؟ حضرت فرمود: نور پيامبر تو.

اى جابر! خداوند آن را خلق نمود و سپس تمام خير و خوبيها را از آن آفريد.) او چشمى ميگون دارد؛ كه:

٢٤٠

«أدْعَجُ العَيْنِ.»

[٤]: ( [حضرت‌] چشمى سياه فام و درشت [داشتند])، و لبى خندان؛ كه:

٢٤١

«جُلُّ ضِحْكِهِ التَّبَسُّمُ.»

[٥]: (بيشتر خنده‌اش تبسّم بود- دلى خرّم داشت؛ كه: «وَ إِنَّكَ لَعَلى‌.

[١] ( ١، ٤) بحار الانوار، ج ١٦، ص ١٤٧، روايت ٣.

[٢] - بحار الانوار، ج ١٥، ص ٢٨، از روايت ٤٨.

[٣] - بحار الانوار، ج ١٥، ص ٢٤، روايت ٤٣.

[٤] ( ١، ٤) بحار الانوار، ج ١٦، ص ١٤٧، روايت ٣.

[٥] - بحار الانوار، ج ١٦، ص ١٥٠، از روايت ٤.