جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٨ - غزل ٢ اى فروغ حسن ماه از روى رخشان شما!

اى فروغِ حُسن ماه از روى رخشان شما!

آبروىِ خوبى از چاهِ زنخدان شما!

عزم ديدار تو دارد، جانِ بر لب آمده‌

باز گردد، يا برآيد؟ چيست فرمان شما؟

كى دهد دست اين غرض يارب! كه همدستان شوند

خاطر مجموع ما، زلفِ پريشان شما

كس به دور نرگست، طَرْفى نبست از عافيت‌

بِهْ كه نفروشند مستورى، به مستان شما

دل خرابى مى كند، دلدار را آگه كنيد

زينهاراى دوستان! جانِ من و جان شما

بختْ خوابِ آلود ما، بيدار خواهد شدمگر

زآنكه زد بر ديده، آب از روى رخشان شما

با صبا همراه بفرست، از رُخَت گلدسته‌اى‌

بو كه بويى بشنويم، از خاك بُستان شما

دوردار از خاك وخون، دامن چو برمابگذرى‌

كاندرين ره، كُشته بسيارند قربانِ شما

اى صبا! با ساكنان شهر يزد از ما بگوى‌

كاى سَرِ حقِ ناشناسان گوى ميدان شما!

گرچه دوريم از بساطقرب، همّت دور نيست‌

بنده شاهِ شماييم و ثناخوانِ شما

عمرتان بادا مدام، اى ساقيان بزم جم!

گرچه جام ما نشد پُر مِىْ به دوران شما

اى شهنشاه بلند اختر! خدا را همّتى‌

تا ببوسم همچو گردون، خاكِ ايوان شما

مى‌كند حافظ دعايى، بشنو و آمين بگوى:

روزى ما باد، لعلِ شكّر افشان شما!