جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٠ - غزل ٢ اى فروغ حسن ماه از روى رخشان شما!

لذا مى گويد: «آبروى خوبى از چاه ز نخدان شما». در جايى مى گويد:

و در جايى مى گويد:

معشوقا! عمرى به عزم ديدارت قدم در طريق آشنايى با تو نهادم، از فرط شوق آن جانم به لب رسيد و ثمره اى جز محروميّت بر نگرفتم. با اين همه، اختيار با شماست، خواهى جان مرا به قرب خود بپذير، يا باز گردان. «بازگردد يا برآيد؟

چيست فرمان شما؟» بخواهد بگويد:

١٠

«إلهى! كَيْفَ أخيبُ وَأنْتَ أمَلى؟! أمْ كَيْفَ اهانُ وَعَلَيْكَ [أنْتَ‌] مُتَّكَلى؟! إلهى! كَيْفَ أسْتَعِزُّ وَفِى الذّلَّةِ أرْكَزْتَنى؟! أمْ كَيْفَ لا أسْتَعِزُّ وَإلَيْكَ نَسَبْتَنى؟!»

[٣]: (معبودا! چگونه محروم و نوميد شوم و حال آنكه تنها آرزويم تويى؛ يا چگونه خوار شوم در صورتى كه تنها تكيه گاهم تويى؟! بارالها! چگونه خود را عزيز و گرامى بشمارم در حالى كه تو خود مرا در ميان ذلّت و خوارى نشانده‌اى؟! يا چگونه خود را عزيز ندانم در صورتى كه مرا به خود نسبت داده‌اى؟!- در جايى در تمناى آن ديدار مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٠، ص ٢٢٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣٩، ص ١٢٧.

[٣] - اقبال الاعمال، ص ٣٥٠.