جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٤١ - غزل ٥٤ صحن بستان ذوق بخش وصحبت ياران خوش است

آنان گرفته، و نعمت فراموش شده خدا را به يادشان آورند ... تا اينكه خداوند سبحان رسول خدا ٦ را براى وفاى به وعده و اتمام نبوّتش برانگيخت ... آنگاه آنها را به وسيله او از گمراهى [نجات داده و] هدايت نمود، و به شرف وجودش از جهالت و نادانى رهايى بخشيد.) باز با اين بيت اظهار اشتياق به ديدار حضرت محبوب مى كند.

در جايى مى گويد:

اى بلبلى كه عمرى درپى ديدار گُل بودى و به اشتياق ديدن جمال او مى ناليدى، تا به وصالش دست يافتى! اكنون كه به هجران مبتلا شدى، باز بنال تا بازش ببينى، كه ناله دل افكاران خوش است. بخواهد با اين بيان خطاب به خود نموده و بگويد:

محبوب، لحظه اى پس از ديدارش تو را محجوب از مشاهده جمالش نمود. اكنون براى ديدار او چاره اى جز ناله و افغان نمى توانى داشته باشى تا شايد بازت رُخسار بنمايد. درجايى در مقام تقاضاى اين معنى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٣٣، ص ٢٥٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٤٠، ص ٣٨٧.