جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٦٥ - غزل ٣٢ دارم اميد عاطفتى از جناب دوست

دلبرا! در راه عشقت سرخود را چون گوى در كويت افكندم تا تواش بپذيرى و به فنايم اقدام نمايى، ولى افسوس كه عنايتى و نگاهى نفرمودى تا سر در پيشگاهت بسايم و از كويت خبردار شوم. «واقف نشد كسى، كه چه گوى است و اين چه كوست.» به گفته خواجه در جايى:

و ممكن است بخواهد بگويد: جمال تو بود كه ما را به فنا و نابودى دعوت نمود و سر در پايت داديم، امّا نه من، كه هيچ كس ازاين سرّ آگاهى نيافت.

اى خواجه! اگرچه هجران دوست تو را پريشان حال داشته، ولى «پريشانى‌ات نكوست»؛ زيرا اين امر از طريق كثرات و مظاهر به تو رسيده، و آن نيز از دوست مى‌باشد.

و ممكن است بخواهد بگويد: اگرچه كثرات و عالم طبيعت سبب پريشانى خاطرت گرديده، امّا چون از طريق همين كثرات و مظاهر است كه از پريشانى نجات مى‌يابى، «بر ياد زلف يار، پريشانى‌ات نكوست.» در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٠٧، ص ٣٠١.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٠٢، ص ١٧٠.