جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٦١ - غزل ٥ صلاح كار كجا و من خراب كجا؟

٤٠٤٥

لَماتُوا شَوْقاً.»

[١]: (اگر آنان كه به من پشت كرده‌اند، مى‌دانستند كه چگونه انتظارشان را مى كشم، بى گمان از شوق جان مى سپردند.).

و ممكن است خطاب خواجه به زاهد باشد، كه تماشا كن و ببين، آيا با توجّه به اين خصوصيّاتِ (جلال و جمال) دوست، مى‌توان گرفتار او نشد؟

معشوقا! خاكسار آستان شما شدن، روشنى ديده دل ما است، و هر كمال و معنويّتى را در پى دارد؛ با اين همه، از درگاه عبوديّت شما به كجا مى توان رفت؟ به گفته خواجه در جايى:

بخواهد بگويد:

٣٨

«إلهى! فَاسْلُكْ بِنا سُبُلَ الوُصُولِ إلَيْكَ، وَسَيّرْنا فى أقْرَبِ الطُّرُقِ لِلْوُفُودِ عَلَيْكَ، قَرّبْ عَلَيْنَا البَعيدَ، وَسَهّلْ عَلَيْنَا العَسيرَ الشَّديَد، وَألْحِقْنا بِالعِبادِ [بِعِبادِكَ‌] الَّذينَ هُمْ بِالبِدارِ إلَيْكَ يُسارِعُونَ، وَبابَكَ عَلَى الدَّوامِ يَطْرُقُونَ، وَإيّاكَ فِى اللَّيْلِ يَعْبُدُونَ.»

[٣]: (معبودا! پس ما را در راههاى رسيدن و وصالت رهسپار ساز، و در نزديكترين راهها كه مى توان بر تو وارد شد، روان گردان. دور را نزديك، و دشوار سخت را بر ما آسان نما، و به آن عدّه از بندگانت كه به پيشى گرفتن به سويت شتاب نموده و پيوسته دَرَت را مى كوبند، و شبانگاهان تنها تو را مى‌پرستند، بپيوند.)

[١] - جامع السعادت، ج ٣، ص ١٣٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٢، ص ٣٤٤.

[٣] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٧.