جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٩٢ - غزل ٤٨ اى هدهد صبا! به سبا مى فرستمت

مشاهده جمال خود بهره‌مند نما، هاتفهاى غيبى‌ات (انبياء و اولياء :) به من مژده دادند كه هر كسى با درد صبر كند وصالش نصيب مى گردد؛ كه:

٣٧٠

«ألصَّبْرُ كَفيلٌ بِالظَّفَرِ.»

[١]: (صبر و شكيبايى، كفيل و ضامن كاميابى است.- نيز:

٣٧١

«أفْضَلُ الصَّبْرِ، ألصَّبْرُ عَنِ المَحْبُوبِ.»

[٢]: (برترين شكيبايى، صبر بر [دورى‌] محبوب مى باشد.- همچنين:

٣٧٢

«إنَّكَ لَنْ تُدْرِكَ ما تُحِبُّ مِنْ رَبّكَ، إلّابِالصَّبْرِ عَمّا تَشْتَهى.»

[٣]: (براستى كه هرگز به آنچه از پروردگارت دوست مى دارى نخواهى رسيد، مگر به صبر و شكيبايى از آنچه نَفْست خواهان و علاقمند به آن است.- يا اينكه:

٣٧٣

«بِالصَّبْرِ، تُدْرَكُ الرَّغآئِبُ.»

[٤]: (تنها با صبر و شكيبايى مى توان به خواسته ها و مقاصد مورد علاقه خويش نايل گشت.- همچنين:

٣٧٤

«مَنْ صَبَرَ، نالَ المُنى‌.»

[٥]: (هركس صبر و شكيبايى پيشه كند، به آرزويش نايل مى آيد.- به گفته خواجه در جايى:

گويا خواجه در بيت ختم از زبان حضرت دوست، پيامى را به خود داده كه: اگر تو به ياد ما باشى، ما نيز تو را فراموش نخواهيم كرد و به وصالت نايل خواهيم.

[١] - غرر و درر موضوعى، باب الصّبر، ص ١٩٠.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب الصّبر، ص ١٩١.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب الصّبر، ص ١٩٢.

[٤] - غرر و درر موضوعى، باب الصّبر، ص ١٩٢.

[٥] - غرر و درر موضوعى، باب الصّبر، ص ١٩٤.

[٦] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٤٦، ص ١٣٢.