جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١١١ - غزل ١٢ صبا! به لطف بگو، آن غزال رعنا را

مگر نداد.»، محبوب تو، معشوقى نيست كه با دام و دانه و گفتار تند و خشن بتوان او را صيد كرد، با حسن خلق و بيانات پسنديده و شيرين مى توانش بدست آورد، «به دام و دانه نگيرند مرغ دانا را» با او اين گونه سخن بگو:

٨٥

«إلهى! كَسْرى لا يَجْبُرُهُ إلّالُطْفُكَ وَحَنانُكَ ... وَغُلَّتى لا يُبَرِّدُها إلّاوَصْلُكَ، وَلَوْعَتى لا يُطْفِئُها إلّالِقآؤُكَ، وَشَوْقى إلَيْكَ لايَبُلُّهُ إلَّاالنَّظَرُ إلى وَجْهِكَ، وَقَرارى لا يَقِرُّدُونَ دُنُوّى مِنْكَ.»

[١]: (معبودا! شكستگى مرا جز لطف و عطوفت و دلجويى‌ات درمان نمى كند ... و سوز و حرارت درونى‌ام را جز وصالت فرو نمى نشاند، و آتش باطنى‌ام را جز لقايت خاموش نمى كند، و بر شوقم به تو جز نظر به روى [اسماء و صفات‌] ات آب نمى زند، و قرارم جز با نزديكى به تو آرام نمى گيرد.)

اى آنان كه به مقام قرب جانان راه يافته و به مشاهده او نايل گشته‌ايد! به ياد آريد همراهان و مراقبين جمالش را كه از قافله عشّاق عقب مانده و پس از باده پيمايى به هجران مبتلا گشته‌اند، از او، نجات آنان از فراق را طلب نماييد. در جايى مى گويد:

و نيز در جايى مى گويد:

[١] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٩ و ١٥٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥٣، ص ٣٣١.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٨٦، ص ٣٥٢.