جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٧٦ - غزل ٥٨ ما را ز خيال تو، چه پرواى شراب است

پيش از مرگت.- به گفته خواجه در جايى:

اميد آنكه روزى ديده به ديدارش بگشاييم؛ كه:

٤٧١

«إلهى! [أللّهُمَّ!] ... وَاقْشَعْ عَنْ بَصآئِرِنا سَحابَ الإرْتِيابِ، وَاكْشِفْ عَنْ قُلُوبِنا أغْشِيَةَ المِرْيَةِ وَالحِجابِ، وَأزْهِقِ الباطِلَ عَنْ ضَمآئِرِنا، وَأثْبِتِ الحَقَّ فى سَرآئِرِنا.»

[٢]: (بارالها! [معبودا!] ... ابرشكّ و دودلى را از جلوديدگان [دل‌] مان برطرف نموده و پرده‌هاى شكّ و حجاب را از قلوبمان برانداز، و باطل را از دلهايمان بيرون، و حقّ را در درونمان استوار گردان.)

اى زاهد! و يااى آنان كه مرا از عبادات لُبىّ و توجّهات حقيقى و مراقبه جمال معشوق، به زهد خشك و عبادات قشرى (ظاهرى) دعوت مى نماييد! من آن نِيمَ كه به نصيحت شما گوش فرادهم؛ زيرا نوا و آواى آفرينشم همگى به دوست دعوت مى‌كنند؛ كه: «إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ لَآياتٍ لِأُولِي الْأَلْبابِ.»[٣]: (براستى كه در آفرينش آسمانها و زمين و پى درپى آمدن شب و روز نشانه‌هاى روشنى براى خردمندان وجود دارد.)؛ و به گفته شاعر:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٦٧، ص ٢٧٦.

[٢] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٧.

[٣] - آل عمران: ١٩٠.