جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٧٣ - غزل ٣٣ آن شب قدرى كه گوينداهل خلوت، امشب است

من نه آن رندم كه ترك شاهد و ساغر كنم‌

محتسب داند كه من اين كارها كمتر كنم‌

شيوه رندى نه لايق بود طبعم را، ولى‌

چون در افتادم، چرا انديشه ديگر كنم؟

وقتِ گل گويى كه زاهد شو به چشم و جان، ولى‌

مى‌روم تا مشورت با شاهد و ساغر كنم‌[١]

آن كه ناوك بر دلم از زير چشمى مى زند

قوتِ جانِ حافظش، در خنده زيرلب است‌

اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح‌

صلاح ما همه آن است كآن تو راست صلاح‌

لب چو آب حيات تو هست قوّت رُوح‌

وجود خاكى ما را از اوست لذّتِ راح‌

بيا، كه خون دل خويشتن بهل كردم‌

اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح‌[٢]

هوس باد بهارم به سوى صحرا برد

باد، بوى تو بياورد و قرار از ما برد

هر كجا بود دلى، چشم تو بُرد از راهش‌

نه دلِ خسته بيمار مرا تنها بُرد

راهِ ما، غمزه آن تُرك كمان ابرو زد

رَخت ما، هندوى آن سروِ سَهى بالا برد[٣]