جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٥٩ - غزل ٥ صلاح كار كجا و من خراب كجا؟

يافته اند را اختيار نمايم، تا من هم با ياد دوست چون آنان، با آشاميدن شراب دو آتشه عشق و مراقبه جمال محبوب، آتشى بر هستى خود زنم و همواره به ياد او باشم؛ كه:

٣٥

«يا أحْمَدُ! إجْعَلْ هَمَّكَ هَمّاً واحِداً.»

[١]: (اى احمد! همّ و غمت را يكى گردان.- نيز: «

٣٦

عِبادَ اللَّهِ! إنَّ مِنْ أحَبِّ عِبادِ اللَّهِ إلَيْهِ عَبْداً أعانَهُ اللَّهُ عَلى‌ نَفْسِهِ ... وَ تَخَلّى‌ مِنَ الهُمُومِ إلّا هَمّاً واحِداً انْفَرَدَ بِهِ.»

[٢]: ( [اى‌] بندگان خدا! همانا از محبوبترين بندگان نزد خدا، بنده اى است كه خداوند او را عليه نفسْ خويش كمك نموده ... و از تمام دل مشغوليها و انديشه ها تُهى شده، جز يك همّ و غمّ كه تنها بدان مشغول گرديده است.- به گفته خواجه در جايى:

روزگار وصال را كه با تجلّيات جمالى او سپرى مى كردم، از دست بشد، و اكنون كه به هجران مبتلا گشته‌ام خود را آماده براى كرشمه ها و عقابهاى او (كه جمال و جلال را به همراه دارد) حاضر نموده‌ام، آن دو كجايند تا مرا از ناراحتى برهانند. به گفته خواجه در جايى:

[١] - بحار الانوار، ج ٧٧، ص ٢٩.

[٢] - نهج البلاغه، خطبه ٨٧.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٤٩، ص ٣٢٨.