جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢١ - غزل ١٤ ما برفتيم و تو دانى و دل غمخور ما

ما برفتيم و تو دانىّ و دل غمخور ما

بخت بد، تا به كجا مى برد آبشخورِما نثارِ مژه، چون زلف تو در زَرْ گيرم‌

قاصدى كز تو سلامى برساند بَرِ ما

به دعا آمده‌ام، هم به دعا باز رَوَم‌

كه وفا با تو قرين باد و خدا ياور ما!

گر همه خلق جهان، بر من و تو حيف خورند

بكشد از همه انصاف ستم داور ما

به سرت، گر همه عالم به سرم جمع شوند

نتوان بُرد هواىِ تو برون از سر ما

فلك آواره به هر سو كُنَدم مى دانى‌

رشك مى آيدش از صحبتِ جان پرور ما

تا ز وصف رُخ زيباى تو ما دم زده‌ايم‌

ورقِ گُل خَجِل است از ورق دفتر ما

زود باشد كه بيايد به سلامت يارم‌

اى خوش آن روز، كه آيد به سلامت بَرِما![١]

هر كه گويد: كه كجا رفت خدا را حافظ؟

گو: به زارى سفرى كرد و برفت از بَرِ ما

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً

و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌

فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌

برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)